(21) سوره انبیاء این سوره در“مکه”نازل شده، و دارای 112 آیه است
اشاره
(آغاز جزء هفدهم قرآن مجید)
ص: 347
فضیلت سوره انبیاء
از پیامبر گرامی اسلام ص در فضیلت تلاوت این سوره چنین نقل شده:
من قرء سوره الانبیاء حاسبه اللّٰه حسابا یسیرا، و صافحه و سلم علیه کل نبی ذکر اسمه فی القرآن: “هر کس سوره انبیاء را بخواند خداوند حساب او را آسان می کند (و در محاسبه اعمالش روز قیامت سخت گیری نخواهد کرد) و هر پیامبری که نام او در قرآن ذکر شده با او مصافحه کرده و سلام می فرستد” (1) .
(1)
و از امام صادق ع می خوانیم:
من قرء سوره الانبیاء حبا لها کان کمن رافق النبیین اجمعین فی جنات النعیم، و کان مهیبا فی اعین الناس حیاه الدنیا: “هر کس سوره انبیاء را از روی عشق و علاقه بخواند، با همه پیامبران در باغهای پر نعمت بهشت، رفیق و همنشین می گردد، و در زندگی دنیا نیز در چشم مردم پر ابهت خواهد بود) (2) .
(2)
جمله”حبا لها“ (از روی عشق و علاقه به این سوره) در واقع کلیدی است برای فهم معنی روایاتی که در زمینه فضیلت سوره های قرآن به ما رسیده، یعنی هدف تنها تلاوت و خواندن الفاظ نیست، بلکه عشق به محتوی است و مسلما عشق به محتوی بدون عمل معنی ندارد و اگر کسی چنین ادعایی کند که من عاشق فلان سوره ام، اما عملش بر ضد مفاهیم آن باشد دروغ می گوید.
بارها گفته ایم قرآن کتاب عقیده و عمل است و خواندن مقدمه ای است برای اندیشیدن، و اندیشیدن مقدمه ای است برای ایمان و عمل!.
* ص: 348 1- 1) تفسیر نور الثقلین صفحه 412. 2- 2) تفسیر نور الثقلین صفحه 412. محتوای سوره 1-این سوره چنان که از نامش پیدا است، سوره پیامبران است، چرا که نام شانزده پیامبر، بعضی، با ذکر فرازهایی از حالاتشان و بعضی تنها به صورت اشاره در این سوره آمده است (موسی-هارون-ابراهیم-لوط-اسحاق- یعقوب-نوح-داود-سلیمان-ایوب-اسماعیل-ادریس-ذا الکفل-ذا النون (یونس) -زکریا و یحیی ع) . بنا بر این تکیه بحثهای مهم این سوره بر روی برنامه های انبیاء است. علاوه بر اینها پیامبران دیگری هستند که نامشان صریحا در این سوره برده نشده ولی پیرامون آنها سخنی آمده است (مانند پیامبر اسلام ص و حضرت مسیح) . 2-از این گذشته ویژگی سوره های”مکی“که از عقائد دینی، مخصوصا از مبدء و معاد سخن می گوید، کاملا در این سوره منعکس است. 3-در این سوره از وحدت خالق و اینکه جز او معبود و آفریدگاری نیست و نیز از آفرینش جهان بر اساس هدف و برنامه، و وحدت قوانین حاکم بر این عالم و همچنین وحدت سرچشمه حیات و هستی، و نیز وحدت موجودات در برنامه فنا و مرگ، بحث به میان آمده است. 4-بخش دیگری از این سوره، از پیروزی حق بر باطل، توحید بر شرک و لشکریان عدل و داد بر جنود ابلیس، سخن گفته شده است. 5-جالب اینکه این سوره با هشدارهای شدید نسبت به مردم غافل و بیخبر از حساب و کتاب آغاز شده، و پایان آن نیز با هشدارهای دیگری در این زمینه تکمیل می گردد. پیامبرانی که نامشان در این سوره آمده بعضا بیان زندگی و برنامه های مشروحشان در سوره های دیگر ذکر شده است ولی در این سوره بیشتر روی این بخش از حالات انبیاء تکیه شده که آنها هنگامی که در تنگناهای سخت گرفتار می شدند چگونه دست توسل به دامان لطف حق می زدند و چگونه خداوند این بن بستها را بر آنها می گشود و از طوفان و گرداب نجاتشان می بخشید. “ابراهیم”به هنگامی که در آتش نمرود گرفتار شد. “یونس”هنگامی که در شکم ماهی فرو رفت. “زکریا”هنگامی که آفتاب عمر خود را نزدیک به غروب دید ولی جانشینی نداشت که برنامه هایش را تکمیل کند. و همچنین سایر پیامبران به هنگام گرفتاری در طوفانهای سخت. ص: 349 از پیامبر گرامی اسلام ص در فضیلت تلاوت این سوره چنین نقل شده: من قرء سوره الانبیاء حاسبه اللّٰه حسابا یسیرا، و صافحه و سلم علیه کل نبی ذکر اسمه فی القرآن: “هر کس سوره انبیاء را بخواند خداوند حساب او را آسان می کند (و در محاسبه اعمالش روز قیامت سخت گیری نخواهد کرد) و هر پیامبری که نام او در قرآن ذکر شده با او مصافحه کرده و سلام می فرستد” 1. و از امام صادق ع می خوانیم: من قرء سوره الانبیاء حبا لها کان کمن رافق النبیین اجمعین فی جنات النعیم، و کان مهیبا فی اعین الناس حیاه الدنیا: “هر کس سوره انبیاء را از روی عشق و علاقه بخواند، با همه پیامبران در باغهای پر نعمت بهشت، رفیق و همنشین می گردد، و در زندگی دنیا نیز در چشم مردم پر ابهت خواهد بود) 2. جمله”حبا لها” (از روی عشق و علاقه به این سوره) در واقع کلیدی است برای فهم معنی روایاتی که در زمینه فضیلت سوره های قرآن به ما رسیده، یعنی هدف تنها تلاوت و خواندن الفاظ نیست، بلکه عشق به محتوی است و مسلما عشق به محتوی بدون عمل معنی ندارد و اگر کسی چنین ادعایی کند که من عاشق فلان سوره ام، اما عملش بر ضد مفاهیم آن باشد دروغ می گوید. بارها گفته ایم قرآن کتاب عقیده و عمل است و خواندن مقدمه ای است برای اندیشیدن، و اندیشیدن مقدمه ای است برای ایمان و عمل!. *
ص:
